Έχουν λόγο γιατί υπάρχει απουσία προτύπων και παραδειγμάτων. Το παράδειγμα αποτελεί την επισφράγιση της συμβουλής. Όταν απουσιάζει το παράδειγμα ο λόγος μας παραμένει μετέωρος. Υπάρχει απουσία της θετικής πλευράς όχι μόνο στην οικογένεια αλλά και στην κοινωνία. Στην τηλεόραση η καλή είδηση δεν πουλάει και υπάρχει τονισμός της εύκολης ζωής, του ανύπαρκτου κόπου και των μεγάλων απολαβών.
Είναι δεδομένο ότι η σημερινή οικογένεια δεν συζητά και δεν επικοινωνεί, με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν οι οικογενειακοί δεσμοί και να διαλύεται η οικογένεια.
Ο Θεός απουσιάζει. Τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς την ευεργετική επίδραση των Μυστηρίων, χωρίς εξομολόγηση, με βαριά καρδιά που δεν έχει και δεν βρίσκει υγιείς τρόπους να εκτονωθεί.

Εμείς;

Χαμένοι μέσα στην καθημερινότητα και τις ανασφάλειές μας, έχοντας κακή συνεννόηση και σαν σύζυγοι. Τραγικά πρόσωπα με μία νευρωτική υπερδραστηριότητα που τρέχουμε συνεχώς χωρίς να κάνουμε τίποτε.
Έχουμε προσδοκίες από τα παιδιά μας υλικές, ζητούμε καταξίωση εμείς μέσα από την επιτυχία των παιδιών μας. Ζητούμε καριέρα, επαγγέλματα λάμψης και δόξας απατηλής πολλές φορές, χωρίς να φροντίσουμε να μάθουμε το παιδί μας να πολεμά πνευματικά, να ζητά ηθικές απολαβές και εργασία που έχει να κάνει με την προσφορά και τη διακονία των άλλων.

Σύγκρουση

Είναι παρατηρημένο πως συχνά συγκρουόμαστε χωρίς λόγο. Βγάζουμε στα παιδιά, την δική μας κούραση.
Το ίδιο κάνουν και τα παιδιά μας. Μόνο που τα παιδιά είναι περισσότερο δικαιολογημένα αφού δεν μπορούν να διαχειριστούν ώριμα το θυμό τους. Ένα γεγονός που θα συμβεί θα δώσει μόνον την αφορμή.
Συχνά οι γονείς συγκρούονται με τα παιδιά σε λάθος χρόνο και για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Η ώρα του θυμού μας κάνει να λέμε άλλα από αυτά που πρέπει. Ας θυμόμαστε πως ένας άνθρωπος που φωνάζει, δεν ακούγεται.
Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολύ καλύτερα απ΄ ό,τι τα γνωρίζουμε εμείς. Ξέρουν τα όριά μας και πολλές φορές τους αρέσει να παίζουν μαζί μας. Όταν φωνάζουμε πάντοτε και για όλα, στα παιδιά μας δεν θα μας πάρουν ποτέ σοβαρά. Ξέρουν πως θα φωνάξουμε μα στο τέλος αυτά θα κάνουν το δικό τους.
Τα παιδιά είναι ανθεκτικότερα από εμάς. Μετά από ένα δυνατό καυγά τα παιδιά κοιμούνται πολύ εύκολα ενώ εμείς...

Και πως θα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα; ;

Να βρούμε τον εαυτό μας μέσα από την πνευματική ζωή και τη συνειδητοποίηση του ρόλου και της αποστολής μας. Να βρούμε τρόπους κοινής αντιμετώπισης των προβλημάτων με τον-την σύζυγο.
Να έχουν οι σύζυγοι κοινή γραμμή απέναντι στα παιδιά. Συμφέρει τα παιδιά μία κοινή γραμμή έστω και λιγότερο καλή, παρά δύο «σωστές».
Ο υψηλός τόνος φωνής δεν είναι αποτελεσματικός και στο τέλος δεν ακούγεται. Οι φωνές ερεθίζουν τα παιδιά.
Να ακούσουμε τα παιδιά μας. Να διδαχθούμε από τις λέξεις που χρησιμοποιούν για το τι τα ενοχλεί και να στεκόμαστε δίπλα τους με υπομονή και καρτερία ακόμα και όταν μας απορρίπτουν.
Να μην απαριθμούμε τις «θυσίες» μας ειδικά τις ώρες του θυμού που κανέναν δεν βοηθούν και κανένα πρόβλημα δεν επιλύουν.
Δεν φταίνε πάντα τα παιδιά. Η αναγνώριση του λάθους από μέρους μας τα διδάσκει και αυτά να ζητούν συγγνώμη και να επανορθώνουν. Ας χρησιμοποιήσουμε το φιλότιμο ως αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας. Ας αποφεύγουμε τις λάθος στιγμές, ας μην προσπαθούμε πάντα να επιλύσουμε εδώ και τώρα τις διαφορές μας.
Ας μην αποκάμουμε ποτέ, ας μην απελπιστούμε ακόμα και αν τα πάντα μοιάζουν απελπιστικά. Η πίστη γεννά την ελπίδα και ο Θεός στο τέλος είναι Εκείνος που τακτοποιεί τα πράγματα. Όταν είναι μικρά τα παιδιά, έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, μιλάμε σ΄ αυτά για τον Θεό, όταν μεγαλώσουν μιλάμε στον Θεό γι΄ αυτά.

π. ΕΦΡΑΙΜ ΠΑΝΑΟΥΣΗΣ

• Προηγούμενο
• Επόμενο